Παρασκευή, Απριλίου 20, 2018

Μηδενί δίκην δικάσης, πριν αμφοίν μύθον ακούσης

Η  δεύτερη επιστολή της πρέσβεως του Ισραήλ κ. Ιρίτ Μπεν-Αμπα προς την Εφημερίδα των Συντακτών και η  απάντηση του Νικόλα Βουλέλη, διευθυντή  της «Εφ.Συν
Αποτέλεσμα εικόνας για Ιρίτ Μπεν-ΑμπαΠρος Κύριο Νικόλα Βουλέλη,
Διευθυντή «Εφημερίδας των Συντακτών»
Αξιότιμε κύριε Διευθυντά,

Επειτα από ακόμα μία απαράδεκτη γελοιογραφία στην έγκριτη εφημερίδα σας, θα επιθυμούσα με την άδειά σας να κάνω μια δεύτερη παρέμβαση αναφορικά με το Ισραήλ μιλώντας λίγο ιστορικά.
Πριν 70 χρόνια, όταν ιδρύθηκε επισήμως το Κράτος του Ισραήλ μετά την λήξη της Βρετανικής Εντολής της Παλαιστίνης, υπεγράφη από τους ηγέτες του το καταστατικό της ανεξαρτησίας της χώρας το οποίο εμπεριείχε ένα σημαντικότατο μήνυμα του νεοσύστατου κράτους προς τον κόσμο. Αναφέρεται ξεκάθαρα στην επιθυμία του Ισραήλ για ειρήνη με τους γείτονές του λέγοντας ρητά ότι: «Τείνομε χείρα ειρήνης σε όλα τα γειτονικά κράτη και τους λαούς τους με μια προσφορά ειρήνης και καλής γειτονίας και μεταφέρουμε έκκληση σε αυτούς να δημιουργήσουν δεσμούς συνεργασίας με τον κυρίαρχο εβραϊκό λαό».
Οι θαρραλέοι ηγέτες της Αιγύπτου και της Ιορδανίας έκαναν το μεγάλο βήμα να υπογράψουν συμφωνίες ειρήνης με το Ισραήλ το 1979 και το 1996 αντίστοιχα, αντιλαμβανόμενοι ότι οι Εβραίοι έχουν το δικαίωμα να έχουν ένα δικό τους κράτος στην ιστορική πατρίδα τους. Η επιθυμία του Ισραήλ για ειρήνη με αυτές τις δύο χώρες έγινε πραγματικότητα.
Με τους Παλαιστινίους δυστυχώς οι συνεχείς προσπάθειες για την επίτευξη της ειρήνης απέτυχαν εξαιτίας της άρνησης των Παλαιστινίων όλα αυτά τα χρόνια να αναγνωρίσουν το γεγονός ότι εμείς έχουμε δικαιώματα σε αυτή την Γη, την ιστορική πατρίδα μας. Από το 1947, όταν ο ΟΗΕ υιοθέτησε το Σχέδιο Διχοτόμησης που προέβλεπε την δημιουργία εβραϊκού κράτους δίπλα σε ένα αραβικό κράτος, οι Παλαιστίνιοι αρνήθηκαν το δικαίωμά μας σε αυτή την Γη. Αυτή η τραγωδία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Η κυβέρνηση του Ισραήλ συνεχίζει να πιστεύει ότι η μοναδική λύση είναι η λύση των δύο κρατών, στο πλαίσιο της οποίας τα εθνικά δικαιώματα των Εβραίων καθώς και εκείνα των Παλαιστινίων θα είναι πλήρως εξασφαλισμένα. Μια τέτοια λύση θα ενέχει πλήρεις εγγυήσεις για την ασφάλεια των συνόρων μας και δέσμευση από τους Παλαιστινίους ότι η λύση αποτελεί το τέλος της μακρόχρονης σύγκρουσης που συνεχίζεται εδώ και 150 χρόνια.
Με αυτή την παραδοχή από τους Παλαιστινίους και την πλήρη δέσμευση από την πλευρά τους να σταματήσουν τη βία, και την τρομοκραία εναντίον του Ισραήλ, όπως έχουμε δει πρόσφατα στα σύνορα μεταξύ Ισραήλ-Γάζας, θα βρουν ένα Ισραήλ πολύ πρόθυμο να εφαρμόσει αυτά που προβλέπονται στο καταστατικό της ανεξαρτησίας του για ειρηνικές σχέσεις με τους Αραβες γείτονές του.
Με θερμή παράκληση για δεύτερη φορά να δημοσιεύσετε την επιστολή μου για την πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών σας.
Διατελώ με εκτίμηση,
Ιρίτ Μπεν-Αμπα
Πρέσβυς Ισραήλ

 Αποτέλεσμα εικόνας για Νικόλα Βουλέλη
Τι απαντά ο διευθυντής της «Εφημερίδας των Συντακτών» Νικόλας Βουλέλης στην επιστολή της πρέσβεως του Ισραήλ κ. Ιρίτ Μπεν-Αμπα σχετικά με τη δημοσίευση δύο σκίτσων του Μιχάλη Κουντούρη στην εφημερίδα . Η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και η στάση αρχών της «ΕΦ. ΣΥΝ.».
Αξιότιμη κυρία Πρέσβη
Θα ήθελα κατ’ αρχήν να σας ευχαριστήσω για την αναγνώριση εκ μέρους σας του «πρωταγωνιστικού ρόλου της εφημερίδας μας στην καταπολέμηση του ρατσισμού και του αντισημιτισμού στην Ελλάδα». Τόσο στην πρώτη επιστολή σας όσο και στη δεύτερη, που δημοσιεύουμε σήμερα, επικαλείστε «την πληρέστερη ενημέρωση» των αναγνωστών μας και αναφέρεστε στη Γάζα και στην ιστορία του Ισραήλ. Φαίνεται, όμως, ότι υποτιμάτε την επαρκέστατη ενημέρωσή τους για τα ζητήματα αυτά.
Ας αρχίσουμε από τα σημαντικότερα. Γράφετε ότι το «καταστατικό της ανεξαρτησίας» του Ισραήλ «αναφέρεται ξεκάθαρα στην επιθυμία του Ισραήλ για ειρήνη με τους γείτονές του» και επικαλείστε το παράδειγμα της Αιγύπτου και της Ιορδανίας που υπέγραψαν συμφωνίες ειρήνης μαζί του και ότι με τους Παλαιστίνιους «οι συνεχείς προσπάθειες για την επίτευξη ειρήνης απέτυχαν εξαιτίας της άρνησης των Παλαιστινίων όλα αυτά τα χρόνια να αναγνωρίσουν το γεγονός ότι εμείς έχουμε δικαιώματα σε αυτή την Γη, την ιστορική πατρίδα μας». Διαπιστώνω, με τεράστια έκπληξη, ότι θεωρείτε «γείτονες» τους Παλαιστίνιους! Ομως, οι Αραβες Παλαιστίνιοι (μουσουλμάνοι και χριστιανοί) ήταν κάτοικοι της Παλαιστίνης -βρετανικής αποικίας τότε- όπως και οι Εβραίοι. Το κράτος του Ισραήλ δεν ιδρύθηκε σε έναν τόπο χωρίς λαό, χωρίς ανθρώπους, αλλά σε μια περιοχή με όνομα, με ιστορία και πλούσια πληθυσμιακή σύνθεση, με αναλογία, τότε, περίπου δύο τρίτα Αραβες και ένα τρίτο Εβραίοι.
Θα έπρεπε, λοιπόν, να επικαλεστείτε το ίδιο κείμενο, δηλαδή τη «Διακήρυξη για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ» της 14ης Μαΐου 1948, αλλά το σημείο του όπου τονίζεται ότι «Το κράτος του Ισραήλ θα εξασφαλίζει την πλήρη ισότητα των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων σε όλους τους κατοίκους του ανεξάρτητα από θρησκεία, φυλή ή φύλο».
Αυτό, βέβαια, δεν έγινε ποτέ, γιατί η ίδρυση του Ισραήλ συνοδεύτηκε με την εκδίωξη ή τον εξαναγκασμό σε φυγή περίπου ενός εκατομμυρίου Παλαιστινίων από τις πατρογονικές εστίες τους. Σε αυτό συνέβαλαν τότε, σαφώς, και τα αραβικά καθεστώτα.
Οι αναγνώστες μας γνωρίζουν ότι το 1948 με την ίδρυση του Ισραήλ και τον πόλεμο με ορισμένα αραβικά κράτη που ακολούθησε, δεν εφαρμόστηκε ποτέ το σχέδιο διαμελισμού του ΟΗΕ που προέβλεπε ένα εβραϊκό και ένα αραβικό κράτος. Το Ισραήλ κατέλαβε εξαρχής το 78% του συνολικού εδάφους της ιστορικής Παλαιστίνης και το υπόλοιπο 22% προσαρτήθηκε αρχικά από την Ιορδανία (Δυτική Οχθη και Ανατολική Ιερουσαλήμ) και την Αίγυπτο (Λωρίδα της Γάζας). Μετά τον πόλεμο του 1967, τα εδάφη αυτά κατελήφθησαν όλα από το Ισραήλ. Τι νόημα έχει λοιπόν η αναφορά σε γείτονες; Μήπως τους θεωρείτε από τότε ξένους σε σχέση με την πατρίδα τους;
Αξιότιμη κυρία Πρέσβη
Στην επιστολή σας τονίζετε ότι οι Παλαιστίνιοι «αρνήθηκαν το δικαίωμά μας σε αυτή την Γη. Αυτή η τραγωδία συνεχίζεται μέχρι σήμερα». Οι αναγνώστες μας γνωρίζουν όμως πολύ καλά ότι 20 χρόνια μετά την κατάληψη από το Ισραήλ της Δ. Οχθης και της Γάζας, το Εθνικό Παλαιστινιακό Συμβούλιο πήρε μια ιστορική απόφαση-τομή στο Αλγέρι (15/11/1988), αναγνωρίζοντας το κράτος του Ισραήλ στα σύνορα του 1967.
Πέντε χρόνια αργότερα υπογράφηκε η πρώτη ιστορική συμφωνία ανάμεσα στο Ισραήλ και την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, με την προοπτική να ιδρυθεί σύντομα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, ακριβώς σε αυτό το 22% του εδάφους, δηλαδή στη Δ. Οχθη και τη Γάζα.
Αυτή η ιστορική συμφωνία, που την υπέγραψαν ένας γενναίος Ισραηλινός πρωθυπουργός, ο Ιτζχάκ Ράμπιν (ο οποίος δολοφονήθηκε από ακροδεξιό Ισραηλινό) και ο Παλαιστίνιος ηγέτης Γιάσερ Αραφάτ, είναι πλέον ουσιαστικά νεκρή. Οχι, βέβαια, γιατί οι Παλαιστίνιοι ζήτησαν περισσότερα, αλλά γιατί οι διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις επιδιώκουν να συρρικνώσουν ακόμη περισσότερο τα παλαιστινιακά εδάφη, τα οποία υποτίθεται θα συγκροτήσουν κάποτε το παλαιστινιακό κράτος.
Στη συνέχεια, κυρία Πρέσβη, γράφετε ότι «η κυβέρνηση του Ισραήλ συνεχίζει να πιστεύει ότι η μοναδική λύση είναι η λύση των δύο κρατών»! Οταν απευθύνεστε στους Ελληνες πολίτες με αυτήν τη διαβεβαίωση, πρέπει να εξηγήσετε πώς συμβιβάζεται αυτό με το γεγονός ότι το Ισραήλ συνεχίζει εδώ και 50 χρόνια τον εποικισμό των κατεχομένων παλαιστινιακών εδαφών με χιλιάδες νέους εποίκους, πρακτική αντίθετη σε κάθε έννοια δικαίου και καταδικασμένη από όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ! Γιατί το Ισραήλ ροκανίζει σταθερά με νέους οικισμούς τα παλαιστινιακά εδάφη, διαιωνίζοντας την κατοχή των εδαφών αυτών και καθιστώντας σχεδόν αδύνατη την προοπτική ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους;
Σύμφωνα με αδιάψευστα στοιχεία, οι Ισραηλινοί έποικοι στα παλαιστινιακά εδάφη και στην Αν. Ιερουσαλήμ φτάνουν τις 700.000, ενώ αυτοί οι παράνομοι οικισμοί ελέγχουν το 42% των κατεχομένων παλαιστινιακών εδαφών.
Εφόσον ισχυρίζεστε ότι η κυβέρνησή σας θέλει τη λύση των δύο κρατών, γιατί δεν δεχτήκατε την πρόταση όλων των αραβικών κρατών, τον Μάρτιο του 2002, να εγκαθιδρύσουν κανονικές σχέσεις με το Ισραήλ στο πλαίσιο συνολικής ειρήνης και με ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967;
Για την περιγραφή της κατάστασης στη Γάζα, δεν θα ήθελα να σας προσβάλω λέγοντας ότι υποτιμάτε τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας. Η εγκατάλειψη της Λωρίδας από το Ισραήλ το 2005 δεν ήταν ενταγμένη στην αναγνώριση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, αλλά ελιγμός, γιατί απλώς ήταν ασύμφορη πλέον η άμεση κατοχή της.
Ενας πληθυσμός 1,7 εκατομμυρίου που ζει σε συνθήκες ασφυκτικού αποκλεισμού από ξηρά, αέρα και θάλασσα σε μια λωρίδα γης μόλις 360 τ.χλμ. (λίγο μεγαλύτερη από την Ανδρο) και ο οποίος διεκδικεί τα αναφαίρετα δικαιώματά του για να ζήσει ελεύθερος και αξιοπρεπώς στην πατρίδα του δεν είναι «τρομοκράτες». Θα σας συνιστούσα, λοιπόν, να μη χρησιμοποιείτε τόσο εύκολα τον όρο τρομοκράτης.
Μην ξεχνάτε ότι ο Ιτζχάκ Σαμίρ, πρωθυπουργός του Ισραήλ επί εφτά χρόνια, είχε χαρακτηριστεί και είχε διωχθεί ως τρομοκράτης όχι μόνο από τις βρετανικές αποικιακές αρχές, αλλά και από τις αρχές του Ισραήλ. Και ο Γιάσερ Αραφάτ, τρομοκράτης θεωρούνταν από το Ισραήλ μέχρι που του έσφιξε το χέρι ο Ράμπιν!
Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι η εφημερίδα μας παραμένει προσηλωμένη στην ειρηνική επίλυση του Παλαιστινιακού στη βάση των δύο ανεξάρτητων και κυρίαρχων κρατών, με πλήρη σεβασμό στις αρχές και τις αποφάσεις του ΟΗΕ.
Απορρίπτουμε κατηγορηματικά τον ισχυρισμό ότι η κριτική μας απέναντι στο Ισραήλ θα μπορούσε να υιοθετηθεί «ευχαρίστως» από «κάθε επίδοξο τρομοκράτη για να τεκμηριώσει το μίσος του εναντίον των Εβραίων και του Ισραήλ». Ο ισχυρισμός αυτός είναι κλασική περίπτωση εργαλειοποίησης του Ολοκαυτώματος για να συκοφαντείται ως αντισημιτική η οποιαδήποτε θαρραλέα κριτική γίνεται στο όνομα πανανθρώπινων αξιών και αρχών.
Οπως είναι αδιαπραγμάτευτος ο σεβασμός μας απέναντι στα θύματα του Ολοκαυτώματος, όπως είναι αδιαπραγμάτευτη η κατηγορηματική αντίθεσή μας στον ναζισμό και τον φασισμό, εξίσου αδιαπραγμάτευτη είναι η καταδικαστική στάση μας απέναντι σε όποιον στερεί την ελευθερία, την ανεξαρτησία, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη από τους λαούς.
Νικόλας Βουλέλης

__________________________________________________
 

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΚΙΤΣΟΓΡΑΦΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΝΤΟΥΡΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΥΟ ΕΠΙΜΑΧΑ ΣΚΙΤΣΑ  ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΤΡΙΔΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΣΗΚΩΣΑΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΟΤΙ   "ΕΞΙΣΩΝΟΥΝ " ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥΣ .

Τρεις μέρες απουσία ή εξ οικείων τα βέλη


Τα δύο σκίτσα του Μιχάλη Κουντούρη
Στις 30 Μαρτίου 2018, δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι της Παλαιστίνης συγκεντρώνονται σε πέντε σημεία κατά μήκος των συνόρων της Λωρίδας της Γάζας σε μια κινητοποίηση, γνωστή σε όλους ως «Πορεία της Επιστροφής». Ο ισραηλινός στρατός απαντά στην κινητοποίηση με πυρά. Πέφτουν οι πρώτοι νεκροί.
6 Απριλίου, η λίστα μετρά 24 νεκρούς.
10 Απριλίου, δημοσιεύεται το σκίτσο του κρατούμενου που φέρει στο πέτο τη Λωρίδα της Γάζας στη θέση του κίτρινου αστεριού. Την ίδια μέρα δημοσιοποιείται βίντεο που καταγράφει ισραηλινό ελεύθερο σκοπευτή να πυροβολεί άοπλο Παλαιστίνιο, πανηγυρίζοντας για την «επιτυχία» του.
11 Απριλίου, την επομένη, δημοσιεύεται στην «Εφ.Συν.» το σκίτσο του ελεύθερου σκοπευτή με τις ματωμένες παλάμες πάνω στο Τείχος των Δακρύων.
Και τα δύο σκίτσα προκάλεσαν την αντίδραση της ισραηλινής πρεσβείας. Ως αποτέλεσμα, η εφημερίδα λαμβάνει προς δημοσίευση δύο επιστολές από την πρέσβη του Ισραήλ και μία επιστολή-άρθρο του δημοσιογράφου Βίκτωρος Ισαάκ Ελιέζερ.
Την ίδια μέρα που δημοσιεύεται η επιστολή του Β. Ι. Ελιέζερ, ο συνάδελφος Δημήτρης Ψαρράς, σε άρθρο του με τίτλο «Δεν ξεχνούμε το Ολοκαύτωμα», εκφράζει κατηγορηματικά τη διαφωνία του με τα σκίτσα, αναφέρεται στα «όρια της ελευθερίας στον Τύπο και ειδικά στην πολιτική γελοιογραφία» και δεν διστάζει να με στοχοποιήσει και αυτός ως αντισημίτη. Ο καλός συνάδελφος, μεταξύ άλλων, κάνει σαφές προς κάθε κατεύθυνση ότι τα σκίτσα μου δεν εκφράζουν σε καμία περίπτωση την, ούτως ή άλλως, γνωστή θέση της εφημερίδας κατά του αντισημιτισμού.
Σωστά. Εξάλλου, κανείς δεν περιμένει από την εφημερίδα, ανεξάρτητη και πολυφωνική από τη γέννησή της, να ταυτίζει τη γραμμή της με ένα σκίτσο ή ένα άρθρο.
Παρά ταύτα, δεν επιτρέπω σε κανέναν να επικαλείται αυτή την «ποικιλομορφία των απόψεων» και, διαφωνώντας μαζί μου «ρητά ή υπόρρητα, από τις στήλες της» (sic), να με εξομοιώνει με κάθε είδους Πλεύρη και να υπονοεί ρατσιστικές θέσεις και συμπεριφορές εκ μέρους μου.
Συστατικό στοιχείο της τέχνης της γελοιογραφίας είναι η σάτιρα. Και η σάτιρα, εξ ορισμού, καυτηριάζει, στηλιτεύει, κρίνει. Είναι ασεβής και είναι αυθάδης.
Θεωρούσα ανέκαθεν καθήκον, υποχρέωση και τιμή μου η δουλειά μου να στρατεύεται ενάντια στις εξουσίες, τους φασισμούς, την αδικία. Απέναντι στις γενοκτονίες, στα καθεστώτα που φυλακίζουν ανηλίκους (#freeahedtamimi) και δολοφονούν αθώους, απέναντι στους ελεύθερους σκοπευτές.
Ομως, δεν θεωρώ ούτε καθήκον ούτε και υποχρέωσή μου να λογοδοτήσω σε κανέναν άλλο πέρα από τη συνείδηση και τους αναγνώστες μου.
Μιχάλης Κουντούρης

Το μότο του Ιπποτισμού: "Να ελπίζεις, να αισθάνεσαι, να πεθαίνεις"


ΠΡΟΣ ΚΑΚΟΗΘΕΙΣ: ΟΥΔΕΝ ΔΙΑΥΓΕΣΤΕΡΟΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ!

http://www.athensvoice.gr/sites/default/files/styles/full-container/public/article/2018/04/19/4219886.jpg?itok=Nw-DO3o-

Η ουσία της υπόθεσης Μπαζιάνα

Αλέξης Αρβανίτης






stigmiotypo-2018-04-19-81444-mm




Δείγμα κίτρινης κακοήθειας: => σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη στην Καθημερινή (19.04.18), όπου αποσιωπάται η αλήθεια και προβάλλεται η  πραγματικότητα αντεστραμμένη.

_____________________________________________________
Η πρόσληψη της κ. Περιστέρας Μπαζιάνα ως Ειδικό και Εργαστηριακό Διδακτικό Προσωπικό στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο έχει ξεσηκώσει αντιδράσεις εξαιτίας της ενδεχόμενης ευνοϊκής μεταχείρισης που έχει λάβει. Παρακάτω θα εκφράσω την αντίρρησή μου σε αυτές τις αντιδράσεις και θα αναφερθώ σε έναν πιο ουσιώδη προβληματισμό σχετικά με την υπόθεση.
Κατ' αρχάς να εξηγήσω ότι η κ. Μπαζιάνα δεν έγινε «καθηγήτρια» του ΕΜΠ. Ο όρος «καθηγήτρια» αναφέρεται σε μέλη ΔΕΠ (Διδακτικό και Ερευνητικό Προσωπικό), έχει διαφορετικές βαθμίδες (επίκουρου, αναπληρωτή και πρωτοβάθμιου καθηγητή), και ορίζει αυστηρές διαδικασίες εκλογής (με την προκήρυξη θέσης, υποβολή υποψηφιοτήτων, συγκρότηση εκλεκτορικού σώματος, ενδελεχή επισκόπηση βιογραφικών και τελική εκλογή του υποψηφίου). Η κ. Μπαζιάνα, αντιθέτως, είναι πλέον μέλος ΕΔΙΠ (Ειδικό και Εργαστηριακό Διδακτικό Προσωπικό), με την υποχρέωση να συνεπικουρεί στο έργο των μελών ΔΕΠ.
Εδώ να κάνουμε μια κρίσιμη παρατήρηση: Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποφάσισε να αλλάξει το πλαίσιο της πρόσληψης ΕΔΙΠ και με διάφορους τρόπους να επιτρέψει σε άτομα που βρίσκονται στον δημόσιο τομέα να μεταταχθούν στο Πανεπιστήμιο εφόσον έχουν διδακτορικό δίπλωμα, υποβάλουν αίτηση και κριθεί από το τμήμα και την κοσμητεία ότι τηρούν τις προϋποθέσεις. Η αλλαγή αυτού του πλαισίου επιτρέπει σε εκατοντάδες άτομα να μεταταχθούν στο πανεπιστήμιο και πολλοί το έχουν πράξει ήδη, με την κ. Μπαζιάνα ανάμεσα σε αυτούς.
Δεν είναι λοιπόν μια φωτογραφική διάταξη που αφορά μόνο την κ. Μπαζιάνα. Στο πρόσωπο της ίδιας οφείλω να υπερασπιστώ όλα τα νέα μέλη ΕΔΙΠ, ανθρώπους με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το πανεπιστήμιο που επιθυμούν να ασχοληθούν με την τριτοβάθμια εκπαίδευση επειδή είναι πιο κοντά στο αντικείμενο των σπουδών τους και τα προσωπικά τους ενδιαφέροντα. Μάλιστα, είναι άνθρωποι που αυτή τη στιγμή συνεισφέρουν ιδιαίτερα στο διδακτικό έργο του Πανεπιστημίου.
Παράλληλα, το γεγονός ότι δεν είναι φωτογραφική διάταξη, δημιουργεί και έναν έντονο προβληματισμό. Μιλάμε για εκατοντάδες άτομα. Θα μπορούσε να είναι σύντομα χιλιάδες. Η κυβέρνηση, με δεδομένο ότι είναι δύσκολο να ανοίξει νέες θέσεις μελών ΔΕΠ, έδωσε τη δυνατότητα να στελεχωθούν τα τμήματα από μέλη ΕΔΙΠ. Ο ρόλος τους όμως είναι συγκεκριμένος και κυρίως επικουρικός. Δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τα μέλη ΔΕΠ. Όποιο μέλος ΕΔΙΠ επιθυμεί να γίνει μέλος ΔΕΠ, οφείλει να περάσει από τη διαδικασία εκλογής μελών ΔΕΠ.
Αντιπαρέρχομαι το γεγονός ότι αποδυναμώνονται άλλοι τομείς του δημοσίου για να ενισχυθεί το πανεπιστήμιο και εστιάζω μόνο στο πανεπιστήμιο. Πώς θέλουμε να λειτουργεί; Με λίγα μέλη ΔΕΠ και περισσότερα μέλη ΕΔΙΠ ή αντιστρόφως; Θα μπορούσαμε να αποφασίσουμε, για παράδειγμα, ότι η διδασκαλία πρέπει να γίνεται κυρίως από μέλη ΕΔΙΠ και τα μέλη ΔΕΠ να εστιάζουν στη διδασκαλία των πιο κρίσιμων πανεπιστημιακών μαθημάτων και στο ερευνητικό τους έργο. Σε αυτή την περίπτωση όντως χρειάζονται πολλά μέλη ΕΔΙΠ, αλλά χρειάζονται και πιο αυστηρές διαδικασίες πρόσληψης μελών ΕΔΙΠ με τις οποίες αρχικά τα τμήματα θα αποφασίζουν τι ανάγκες έχουν και πώς θα τις στελεχώσουν. Με την παρούσα διαδικασία η πρόσληψη ξεκινά με πρωτοβουλία του υποψηφίου και όχι των πανεπιστημιακών τμημάτων. Είναι άναρχη και ενέχει τον κίνδυνο να αλλοιώσει το χαρακτήρα πολλών πανεπιστημιακών τμημάτων.
Στρατηγικές αποφάσεις σχετικά με το ρόλο μελών ΕΔΙΠ και ΔΕΠ δεν έχουν ανακοινωθεί, απλώς έχει ανοίξει μια πόρτα που αλλάζει σταδιακά το χαρακτήρα των ιδρυμάτων. Το θέμα είναι λοιπόν ευρύτερο από την υπόθεση της κ. Μπαζιάνα. Η ίδια κάνει ό,τι έχουν κάνει πολλοί συνάδελφοί της, ίσως με λίγο παραπάνω ζήλο στην εκμετάλλευση ευνοϊκών διατάξεων. Η υπόνοια, όμως, ότι όλο αυτό το σχέδιο έχει γίνει για να πάρει η κ. Μπαζιάνα μια θέση ΔΕΠ είναι υπερβολική. Γνωρίζω ότι πολλοί θα διαφωνήσουν και θα εστιάσουν για μία ακόμη φορά στην κ. Μπαζιάνα. Και πάλι όμως θα βλέπουν το δέντρο και θα χάνουν το δάσος.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΠΕΙΛΗ

http://cdn.newsapi.com.au/image/v1/165c06fa2366f7ebdbd79d01c92318a0Τυφοειδής πυρετός στο Πακιστάν απειλεί όλο τον πλανήτη!

ΠΗΓΗ: tribune.gr

Τρόμο σε ολόκληρο τον πλανήτη έχει προκαλέσει η επιθετική επιδημία του τυφοειδούς πυρετού στο Πακιστάν με τις προειδοποιήσεις των ειδικών να είναι εφιαλτικές.
Είναι εξαιρετικά ανθεκτικός στην φαρμακευτική αγωγή και απέχει μόλις ένα μικρό γενετικό βήμα μακριά από το να καταστεί ανίατος με τους εμπειρογνώμονες υγείας να αναμένουν να εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο.
«Πρόκειται για μια παγκόσμια ανησυχία σε αυτό το σημείο», δήλωσε στους New York Times ο δρ. Eric Mintz, επιδημιολόγος στο αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων.
Και πρόσθεσε: «Όλα δείχνουν ότι αυτό το στέλεχος θα επιβιώσει και θα εξαπλωθεί εύκολα και το να αποκτήσει αντοχή στην αζιθρομυκίνη είναι μόνο ζήτημα χρόνου πλέον».
Η αζιθρομυκίνη είναι σήμερα το μοναδικό αντιβιοτικό που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τον τυφοειδή πυρετό.
__________________________

'We're Out of Options': Doctors Battle Drug-Resistant Typhoid Outbreak

___________________________________

Ο κίνδυνος από το στέλεχος XDR του τυφοειδούς πυρετού

Ο τυφοειδής πυρετός, που προκαλείται από το βακτήριο της σαλμονέλας (Salmonella enterica) είναι ενδημικός αυτήν τη στιγμή στο Πακιστάν.
Πολλές περιοχές της χώρας υποφέρουν από κακές υποδομές και ανεπαρκή πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη.
Η επιδημία που προκλήθηκε από το στέλεχος XDR του τυφοειδούς πυρετού -η πρώτη του είδους της- εκτυλίσσεται εκεί από τον Νοέμβριο του 2016.
Έχουν επηρεαστεί μέχρι στιγμής τουλάχιστον 850 άτομα σε 14 επαρχίες του Πακιστάν, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία από το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας στο Ισλαμαμπάντ, τα οποία παρουσίασαν οι Times.
Πριν από αυτή την επιδημία, υπήρχαν μόνο τέσσερις γνωστές, άσχετες μεταξύ τους περιπτώσεις τέτοιου τύπου ανθεκτικού στα φάρμακα τυφοειδούς πυρετού, που εμφανίστηκαν στο Ιράκ, το Μπαγκλαντές, την Ινδία και το Πακιστάν.
Το στέλεχος XDR έχει ήδη αρχίσει να εξαπλώνεται έξω από το Πακιστάν, ενώ μια περίπτωση που σχετίζεται με ταξίδια εμφανίστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο!
Σε μια πρόσφατη έκθεση στο περιοδικό mBio σχετικά με την εμφάνιση του στελέχους XDR, εμπειρογνώμονες για λοιμώδη νοσήματα διαπίστωσαν ότι αυτό το στέλεχος του ιού μπορεί να αντέξει σε επιθέσεις από πέντε κατηγορίες αντιβιοτικών, που χρησιμοποιήθηκαν για τη θεραπεία του.
Κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι η ανάπτυξη του στελέχους αποτελεί μια «καταπληκτική απόδειξη» του πόσο εύκολα ο τυφοειδής πυρετός μπορεί να πάρει γενετικά στοιχεία, που του προσδίδουν αντίσταση στα φάρμακα, «καθιστώντας το “στέλεχος XDR” και μειώνοντας τις επιλογές θεραπείας».
Τα αντιβιοτικά είναι η μοναδική αποτελεσματική θεραπεία για τον τυφοειδή πυρετό, μια δυνητικά σοβαρή μόλυνση, που μπορεί να γίνει απειλητική για τη ζωή.
Ο τυφοειδής πυρετός γενικά χαρακτηρίζεται από πυρετό, κεφαλαλγία, ναυτία, απώλεια όρεξης και δυσκοιλιότητα, ή μερικές φορές διάρροια. Ο κίνδυνος θανάτου είναι ιδιαίτερα αυξημένος σε παιδιά μικρότερα από την ηλικία των τεσσάρων ετών.
Περίπου το 2-5% αυτών που έχουν μολυνθεί, μπορεί να γίνουν χρόνια ασυμπτωματικοί φορείς, μεταφέροντας τα ένοχα βακτηρίδια στα κόπρανα τους.
Τα βακτήρια της Τυφοειδούς Σαλμονέλας (Salmonella Typhi) τυπικά εξαπλώνονται μέσω τροφίμων ή/και νερού που είναι μολυσμένα με κόπρανα.

Τυφοειδής πυρετός: Οι αριθμοί αποκαλύπτουν μια… άβολη αλήθεια

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι υπάρχουν περίπου 10-20 εκατομμύρια περιπτώσεις παγκοσμίως, με αποτέλεσμα οι θάνατοι από τυφοειδή πυρετό να κυμαίνονται στις 130-210 περιπτώσεις.
Και αυτό συμβαίνει παρά την εφαρμογή αντιμικροβιακών θεραπειών, που, είναι σε μεγάλο βαθμό, είναι ακόμα διαθέσιμες και αποτελεσματικές.
«Οι περισσότεροι γιατροί και μικροβιολόγοι σήμερα δεν συνειδητοποιούν την θνησιμότητα που παρουσίασε ο τυφοειδής πυρετός κατά την προ-αντιβιοτική εποχή», λένε οι Myron Levine και Raphael Simon.
Οι δυό τους είναι ερευνητές από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Maryland, που έγραψαν πρόσφατα ένα άρθρο σχετικά με τη “επικείμενη θύελλα” του τυφοειδούς XDR στο Πακιστάν.

Τυφοειδής πυρετός: Πώς δημιουργήθηκε το στέλεχος XDR

Στην επιδημία του Πακιστάν, οι ερευνητές υποψιάζονται ότι οι διαρροές λυμάτων ευθύνονται για τη δημιουργία και τη διάδοση του στελέχους XDR.
Σύμφωνα με τους Times, σχετική έρευνα έδειξε ότι τα κρούσματα συγκεντρώνονται γύρω από τις γραμμές αποχέτευσης στην πόλη Hyderabad.
Οι ερευνητές υποθέτουν, ότι μέσα στα λύματα που διαρρέουν από εκεί, μια επιθετική μορφή MDR τυφοειδούς στελέχους Η58 συνάντησε τυχαία και συνδέθηκε με ένα κυκλικό κομμάτι DNA (πλασμίδιο ή plasmid), το οποίο περιέχει γονίδια, που κωδικοποιούν την αντίσταση στα φάρμακα, πιθανότατα από κάποιο στέλεχος Ε.coli, ή από άλλα εντερικά βακτηρίδια. Αυτή η σύνδεση δημιούργησε το στέλεχος XDR.
Με την επιδημία να βρίσκεται σε εξέλιξη, οι υγειονομικές αρχές του Πακιστάν έχουν ήδη ξεκινήσει μια εκστρατεία για την ενίσχυση των συνθηκών υγιεινής, όπως η εξασφάλιση ότι οι πολίτες βράζουν πρώτα το νερό που πίνουν και να πλένουν τακτικά τα χέρια τους. Οι υγειονομικές αρχές προσπαθούν επίσης να εμβολιάσουν τα παιδιά από τα επιβλαβή μικρόβια.
Όπως αναφέρουν οι Levine και Simon στο άρθρο τους, «γνωρίζουμε πώς να εμποδίζουμε την μετάδοση του τυφοειδούς πυρετού στις περισσότερες περιοχές όπου ενδημεί, δηλαδή με διαχείριση του δικτύου ύδρευσης και την ευρεία παροχή καθαρού νερού για τη βελτίωση της προσωπικής υγιεινής, έτσι ώστε τα ανθρώπινα περιττώματα να μην μολύνουν το νερό και τα τρόφιμα».
Ωστόσο σημειώνουν, ότι αυτές οι προσπάθειες «είναι δαπανηρές και χρειάζονται χρόνο για να αναπτυχθούν, ακόμα και αν υπάρχει πολιτική βούληση και χρηματοδότηση».
Η πρόσφατη εξάπλωση του στελέχους XDR H58 είναι μια «κατεπείγουσα κλήση» για δράση και καταλήγουν:
«Τώρα είναι η στιγμή για παγκόσμια δράση για να αποφευχθεί η θύελλα προτού γίνει καταιγίδα και μια τεράστια κρίση δημόσιας υγείας».

Με φόντο τα ερείπια γλιστράμε απαλά


ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ  

Μουσική/Στίχοι: Μικρούτσικος Θάνος/Τριπολίτης Κώστας

Δίσκος: "Συγγνώμη για την άμυνα"


Με φόντο τα ερείπια γλιστράμε απαλά
Απαλά στα ρεύματα τα σιωπηλά, τα σιωπηλά
Τα πολλαπλά, τα πολλαπλά, τα ήπια

Ίσα κι όμοια
η σάρκα που δε γνώρισε προνόμια
με της χλιδής τη σάρκα
Στου τελευταίου ταξιδιού τη βάρκα
ίσα κι όμοια

Με θέα την παλίρροια βουλιάζουμε γλυκά
γλυκά στα γενικά, ιδανικά, ιδανικά
Στα δανεικά, στα δανεικά ντελίρια

Πώς η σοσιαλδημοκρατία έπεσε στο βάραθρο του νεοφιλελευθερισμού.


   https://slpress.gr/wp-content/uploads/2017/11/pareto-economy.jpg

Γιατί η σοσιαλδημοκρατία διολίσθησε στο νεοφιλελευθερισμό

Κώστας Μελάς



Τη θέση πως η νεωτερική κοινωνία χαρακτηρίσθηκε από το αίτημα της ισότητας συμμερίσθηκαν πλείστοι όσοι διανοούμενοι, προερχόμενοι, μάλιστα, από διαφορετικούς ιδεολογικούς χώρους. Η πίεση αυτού του αιτήματος έφθασε σε υψηλά επίπεδα τη μεταπολεμική περίοδο και συνέπεσε με την πολιτική κυριαρχία της σοσιαλδημοκρατίας.

Το αίτημα για ισότητα την περίοδο αυτή διευρύνθηκε σε μια μεγαλύτερη γκάμα δικαιωμάτων –πολιτικών, αστικών και κοινωνικών. Σ’ αυτή τη διαδικασία οι μορφές που έλαβαν τα αιτήματα για τη διεύρυνση των δικαιωμάτων ήταν πολυποίκιλες. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες βρέθηκαν αντιμέτωπες με αυτό που ονομάστηκε «επανάσταση αναδυομένων δικαιωμάτων».
Όμως, εκείνο που πραγματικά χαρακτήρισε τη συγκεκριμένη περίοδο είναι ότι οι διεκδικήσεις των δικαιωμάτων προέρχονταν από όλες τις κοινωνικές ομάδες. Δεν διεκδικούσαν μόνον οι μειονεκτούντες, οι φτωχοί, οι ανήμποροι. Όλοι διεκδικούσαν. Με τον τρόπο αυτό, όμως, στερείται θεμελίου το διαχρονικά ενυπάρχον ηθικό περιεχόμενο του αιτήματος της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτή ασκείται ή θα έπρεπε να ασκείται μόνο επιλεκτικά, με την καθιέρωση κριτηρίων καθορισμού των δικαιούχων.
Το γεγονός ότι διεκδικούν όλοι νομιμοποιείται από το ότι κάθε άτομο επιδιώκει τη μεγιστοποίηση της οικονομικής ευημερίας του. Αυτό αποτελεί βάση της όλης θέσμισης που διέπει την κοινωνική λειτουργία. Κανένας δεν μπορεί να αποτρέψει ένα άτομο από το να επιχειρεί να αποσπάσει όλο και μεγαλύτερο μερίδιο (οποιασδήποτε  μορφής: απολαβές, παροχές κτλ) από το Κοινωνικό Κράτος, το οποίο έχει αναλάβει την κατανεμητική διαδικασία.

Τα οικονομικά της ευημερίας

Ο φιλελεύθερος ατομικισμός εξακολουθεί να είναι κυρίαρχος και στην οικονομική του διάσταση. Θεωρητικά περιγράφεται από τα «οικονομικά της ευημερίας» και συγκεκριμένα από τα δύο θεμελιώδη θεωρήματα του Pareto*. Είναι γνωστό ότι τα «οικονομικά της ευημερίας» είναι ο κλάδος της οικονομίας που ασχολείται με δεοντολογικά ζητήματα.
Κεντρικός στόχος των οικονομικών της ευημερίας είναι να παράσχει ένα πλαίσιο, εντός του οποίου μπορούν συστηματικά να αξιολογούνται οι οικονομικές δραστηριότητες ως προς την αποτελεσματικότητα και την δικαιοσύνη-ισότητα (εκφραζόμενη ως κατανομή του εισοδήματος) σε μια ανταγωνιστική (καπιταλιστική) οικονομία. Τα οικονομικά της ευημερίας συλλαμβάνουν εννοιολογικά ως αντίστροφες τις σχέσεις αποτελεσματικότητα-ισότητα.
Ουσιαστικά, η αποτελεσματικότητα εμπεριέχει την ισότητα, δεδομένου ότι η άριστη επίτευξη της αποτελεσματικότητας αποτελεί το μοναδικό στόχο της οικονομικής δράσης. Κάθε παρέκκλιση από την αποτελεσματική χρήση των πόρων μας οδηγεί σε καταστάσεις ανισορροπίας, άρα σε μη αποτελεσματική θέση.

Τα θεωρήματα του Pareto

Το πρώτο θεώρημα του Pareto υποστηρίζει ότι υπό συγκεκριμένους όρους, οι ανταγωνιστικές αγορές οδηγούν σε μια κατανομή πόρων, η οποία έχει την εξής ιδιότητα: δεν υπάρχει άλλη κατανομή που θα βελτιώνει τη θέση ενός ατόμου χωρίς την ίδια στιγμή να χειροτερεύει τη θέση κάποιου άλλου. Όμως, το να είναι η οικονομία αποτελεσματική (κατά Pareto) προσδιορίζει και μια συγκεκριμένη κατανομή του εισοδήματος, για την οποία το θεώρημα δεν μπορεί να μας πει τίποτε.
Το δεύτερο θεώρημα του Pareto υποστηρίζει ότι αν δεν είναι αρεστή η διανομή του εισοδήματος που προκαλείται από την ανταγωνιστική αγορά, αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι η αναδιανομή του αρχικού πλούτου. Αν συμβεί αυτό, η ανταγωνιστική αγορά θα οδηγήσει σε μια νέα κατανομή του εισοδήματος.
Το πεδίο εντός του οποίου μπορεί να κινηθεί η κρατική παρέμβαση καθορίζεται από τα δύο θεωρήματα ευημερίας του Pareto. Ως εκ τούτου, απαιτείται να συνάδει πρωταρχικά με το κριτήριο της αποτελεσματικότητας. Ο σκοπός της κρατικής παρέμβασης είναι η άρση των όποιων εμποδίων εμφανίζονται για τη σωστή και απρόσκοπτη λειτουργία της καπιταλιστικής αγοράς.

Κριτήριο αποτελεσματικότητας και κρατική παρέμβαση

Η κρατική παρέμβαση συνίσταται στην εξουδετέρωση των προβλημάτων ανεπάρκειας της αγοράς, τα οποία μπορούν να προέλθουν  από διάφορες αιτίες: από αποτυχία του ανταγωνισμού, από δημιουργία μονοπωλίων, από ανάγκη δημοσίων αγαθών, από επιβαρύνσεις, από αρνητικές εξωτερικές οικονομίες κλίμακος και από μακροοικονομικές ανισορροπίες.
Εκτός των παραπάνω περιπτώσεων (ακόμα και αν η οικονομία ήταν αποτελεσματική κατά Pareto), υπάρχουν ακόμα δύο επιχειρήματα υπέρ της κρατικής παρέμβασης. Το πρώτο αφορά στην αναδιανομή του εισοδήματος. Το δεύτερο αφορά στην παροχή των λεγόμενων κοινωνικών αγαθών (π.χ. η υποχρεωτική στοιχειώδης εκπαίδευση).
Εκείνο που μας ενδιαφέρει πρωτίστως είναι ότι το κριτήριο της αποτελεσματικότητας (κατά Pareto) είναι απολύτως ατομιστικό. Πρώτον, ενδιαφέρεται μόνο για την ευημερία του κάθε ατόμου και όχι για τη σχετική ευημερία διαφορετικών ατόμων. Δεν ασχολείται με την ανισότητα. Δεύτερον, απηχεί ολοκληρωτικά την αντίληψη περί κυριαρχίας του καταναλωτή, σύμφωνα με την οποία το κάθε άτομο είναι υπεύθυνο για τον καθορισμό των αναγκών και επιθυμιών του.

Όμηρος του φιλελεύθερου ατομοκεντρισμού

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, το κριτήριο του Pareto για την αποτελεσματικότητα συνάδει απολύτως με τη φιλελεύθερη αντίληψη της οικονομίας. Ως εκ τούτου, είναι σε πλήρη συμφωνία με το φιλελεύθερο ατομοκεντρικό Κράτος Δικαίου που αποτελεί τη βάση του δικαιϊκού  καθεστώτος των δυτικών δημοκρατιών.
Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης, ότι η προσπάθεια δημιουργίας ενός κοινωνικού κριτηρίου ως έκφραση της βούλησης της κοινωνίας (η Συνάρτηση Κοινωνικής Ευημερίας) δεν μπόρεσε να στεφθεί με επιτυχία, διότι στηρίχθηκε στην προσπάθεια απλής άθροισης των ατομικών επιλογών. Στην αντίληψη αυτή, η κοινωνία αποτελεί το άθροισμα των ατόμων που την απαρτίζουν.
Οι προσπάθειες της σοσιαλδημοκρατικής σκέψης να δημιουργήσει, εντός του συστήματος, διαφορετικές θεωρήσεις στο οικονομικό επίπεδο της ευημερίας απέτυχαν. Προσέκρουαν πάντοτε στην εμμένουσα αντίληψη περί αποδοτικότητας, όπως αυτή καθοριζόταν από τη συμβατική  οικονομική θεωρία. Το αποτέλεσμα ήταν όχι μόνο να μην μπορέσει να παραχθεί μια εναλλακτική οικονομική θεώρηση, αλλά στην πρώτη επικίνδυνη στροφή να κατακρημνισθεί στο βάραθρο του νεοφιλελευθερισμού.
* Βιλφρέντο Παρέτο - Βικιπαίδεια

Πέμπτη, Απριλίου 19, 2018

To Be Or Not To Be


Ten men at the funeral queue
The great cadaver they do view
In the brain the blood clot
Another ten their livers rot
|:To be or not to be:|
A hundred revolution plot

Change the world without a shot
They dream of sweet revenge
Another hundred round the bend|:To be or not to be :|
A thousand haven’t got a friend

They’re lonely right until the end
A thousand fires on the railway line
A thousand bottles of red wine
A hundred thousand nights divine
A hundred thousand pearls and swinesA million tears

A million fears
A million laughs
A million cheers

|:To be or not to be:|If looks could kill a million spears

A million get me out of here
A billion heartbeats
A billion breaths
A billion pounds
They all invest|:To be or not to be:|

Η Επιστήμη στην υπηρεσία του Κακού

Αποκαλυπτική έρευνα για τον Xανς  Άσπεργκερ: Συνεργάστηκε με τους ναζί και έστειλε εκατοντάδες παιδιά στον θάνατο!https://media.springernature.com/full/springer-static/image/art%3A10.1186%2Fs13229-018-0208-6/MediaObjects/13229_2018_208_Fig1_HTML.gif


Ο αυστριακός παιδίατρος Χανς Άσπεργκερ –που έδωσε το όνομά του στο σύνδρομο Άσπεργκερ, μια μορφή αυτισμού– «συνεργάστηκε ενεργά» με το πρόγραμμα ευθανασίας των ναζί, σύμφωνα με νέα έρευνα.
Τα στοιχεία προέρχονται από έγγραφα της εποχής των ναζί, τα οποία μέχρι στιγμής δεν είχαν εξεταστεί, και τα αρχεία ασθενών και τα οποία ανακάλυψε ο αυστριακός ιστορικός Χέρβιχ Τσεκ.
Σε άρθρο του στο ιατρικό περιοδικό Molecular Autism, ο Τσεκ επεσήμανε ότι: «Ο Άσπεργκερ φρόντισε να προσαρμοστεί στο καθεστώς των ναζί και ανταμείφθηκε για την πίστη του προωθώντας την καριέρα του».
am-spiegelgrund-children-in-cribs
Ο αυστριακός παιδίατρος (1906-1980) «δικαιολογούσε δημοσίως τις πολιτικές φυλετικής καθαρότητας, περιλαμβανομένων των αναγκαστικών στειρώσεων, και συνεργάστηκε ενεργά σε πολλές περιπτώσεις με το ναζιστικό πρόγραμμα ευθανασίας παιδιών», τονίζει ο Τσεκ στο άρθρο του.
Επικαλείται μάλιστα ένα έγγραφο του 1940 στο οποίο αναφέρεται ότι ο Άσπεργκερ «συμφωνούσε με τις εθνικοσοσιαλιστικές ιδέες σε θέματα φυλής και με τους νόμους για τη στείρωση». Ο ίδιος ο αυστριακός παιδίατρος δήλωνε την πίστη του στις θεμελιώδεις αρχές της ναζιστικής ιατρικής στη διάρκεια δημόσιων ομιλιών του. Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας από τους ναζί τον Μάρτιο του 1938 άρχισε να υπογράφει τις διαγνώσεις του με τον χαιρετισμό «Χάιλ Χίτλερ».
Σύμφωνα με την έκθεση, ο Άσπεργκερ συνέστησε τη μεταφορά δύο κοριτσιών, ηλικίας δύο και πέντε ετών, στη διαβόητη κλινική Am Spiegelgrund που βρισκόταν στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Steinhof της Βιένης. (Διαβάστε  για το διαβόητο : Am Spiegelgrund clinic - Wikipedia).
pavilon172010

Σε αυτή την κλινική σκοτώθηκαν σχεδόν 800 παιδιά στο πλαίσιο των «φυλετικών εκκαθαρίσεων», κυρίως μέσω δηλητηριάσεων. Τα δύο κορίτσια, τα οποία ήταν μεταξύ των θυμάτων, πέθαναν επισήμως από πνευμονία.
Ο γιατρός Άσπεργκερ ήταν επίσης μέλος της επιτροπής που είχε αναλάβει να αποφασίσει για την τύχη περίπου 200 ασθενών στην παιδιατρική κλινική άλλου νοσοκομείου, εκ των οποίων οι 35 κρίθηκαν «ανίατοι» και στη συνέχεια πέθαναν, σύμφωνα με το άρθρο του Τσεκ.
Ο ίδιος ο Άσπεργκερ είχε δηλώσει το 1980, λίγο πριν τον θάνατό του σε ηλικία 74 ετών, στη διάρκεια ομιλίας του στο πανεπιστήμιο της Βιένης ότι καταζητούνταν από τη Γκεστάπο επειδή αρνήθηκε να της παραδώσει παιδιά.
ΑΠΕ-ΜΠΕ
O δρ Χανς Άσπεργκερ (Φωτογραφία: Wikipedia) O δρ Χανς Άσπεργκερ (Φωτογραφία: Wikipedia)
 

ΤANNHÄUSER: Ouverture conducted by Kirill Petrenko

 Richard Wagner's TANNHÄUSER

 Conductor: Kirill Petrenko 

Production: Romeo Castellucci

 Recorded on 4 June and 9 July 2017. Find out more about our live stream programme on www.staatsoper.tv

Τανχόυζερ (Βάγκνερ) - Βικιπαίδεια


Η Ποπ Αρτ ή η απενοχοποίηση της αισθητικής των προϊόντων μαζικής (βιομηχανικής) κουλτούρας


http://arutv.ee.auth.gr/istoriart/artguide/images20/chart/chart_pop_art.jpg 

Ποπ Αρτ



"Η Ποπ είναι αυτό που δεν ήταν η τέχνη για τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Ουσιαστικά είναι μια στροφή 180 μοιρών, πίσω σε μια αναπαραστατική οπτική επικοινωνία, που κινείται σε μια υπερβολική ταχύτητα...Ποπ είναι μια επανένταξη στον κόσμο ...Είναι το αμερικάνικο όνειρο αισιόδοξο, γενναιόδωρο και αφελές."
Robert Indiana

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Αν και η Ποπ Αρτ (Pop Art=Δημοφιλής Τέχνη), σήμερα πλέον, συνδέεται με το έργο καλλιτεχνών της Νέας Υόρκης των αρχών του 1960, όπως οι Andy Warhol (Άντι Γουόρχολ), Roy Lichtenstein (Ρόι Λίχτενσταιν), James Rosenquist (Τζέιμς Ρόζενκουιστ) και Claes Oldenburg (Κλος Όλντενμπεργκ), καλλιτέχνες που προσέγγισαν τις δημοφιλείς (pop) εικόνες, ήταν μέρος ενός διεθνούς φαινομένου, που δέχτηκε σημαντικές εξελίξεις σε διάφορες πόλεις από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 και μετά. Μετά τον Αφηρημένο Εξπρεσιονισμό (Abstract Expressionism) και το Νεο-Ντανταϊσμό (Neo-Dada), η επαναφορά μέσω της Ποπ των αναγνωρίσιμων εικόνων (σχεδιασμένες από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τη λαϊκή κουλτούρα) ήταν μια σημαντική στροφή για την κατεύθυνση του μοντερνισμού. Τα θέματά της ήταν μακριά από τα παραδοσιακά "υψηλής τέχνης" θέματα της ηθικής, της μυθολογίας και της κλασική ιστορίας· περισσότερο, οι Ποπ καλλιτέχνες ύμνησαν κοινά, συνηθισμένα αντικείμενα και ανθρώπους της καθημερινής ζωής και με τον τρόπο αυτό επιδίωκαν να ανυψώσουν τη λαϊκή κουλτούρα στο επίπεδο των καλών τεχνών. Ίσως λόγω της ενσωμάτωσης των εμπορικών εικόνων, η Ποπ Αρτ έχει γίνει μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της μοντέρνας τέχνης.

ΒΑΣΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Ο όρος Ποπ (popular = δημοφιλής) ως αναφορά στη λαϊκή κουλτούρα (popular culture) άρχισε να εφαρμόζεται ως ένα ξεχωριστό καλλιτεχνικό στυλ στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Με τη δημιουργία πινάκων ή γλυπτών εμπνευσμένων από αντικείμενα της μαζικής κουλτούρας και αστέρες των μέσων, το κίνημα της Ποπ Αρτ είχε ως στόχο να "θολώσει" τα όρια μεταξύ "υψηλής" τέχνης και "υποκουλτούρας". Η αντίληψη ότι δεν υπάρχει ιεράρχηση του πολιτισμού και ότι η τέχνη μπορεί να δανειστεί από οποιαδήποτε πηγή, υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της Ποπ Αρτ.
Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι οι Αφηρημένοι Εξπρεσιονιστές έψαξαν για το τραύμα στην ψυχή, ενώ οι Ποπ καλλιτέχνες αναζήτησαν τα ίχνη του ίδιου τραύματος στο μεταβατικό κόσμο της διαφήμισης, των κινουμένων σχεδίων και των δημοφιλών εικόνων σε μεγέθυνση. Αλλά, είναι ίσως πιο ακριβές να πούμε ότι οι Ποπ καλλιτέχνες ήταν οι πρώτοι που αναγνώρισαν ότι δεν υπάρχει άμεση πρόσβαση σε οτιδήποτε, είτε είναι η ψυχή, ο φυσικός κόσμος ή το δομημένο περιβάλλον. Πίστευαν ότι τα πάντα είναι αλληλένδετα, και ως εκ τούτου, προσπάθησαν να κάνουν αυτές τις συνδέσεις κυριολεκτικές στο έργο τους.
Αν και η Ποπ Αρτ περιλαμβάνει μια ευρεία ποικιλία έργων με πολύ διαφορετικές συμπεριφορές και στάσεις, πολλά από αυτά είναι, κάπως, συναισθηματικά "στερημένα". Σε αντίθεση με την "καυτή" έκφραση της χειρονομιακής αφαίρεσης που προηγήθηκε, η Ποπ Αρτ είναι γενικά "ψύχραιμα" αμφίσημη. Το αν αυτό σημαίνει την αποδοχή του δημοφιλούς κόσμου ή μια συγκλονιστική απόσυρση, υπήρξε το αντικείμενο μεγάλης συζήτησης.
Οι Ποπ καλλιτέχνες αγκάλιασαν φαινομενικά τη μεταπολεμική έκρηξη της παραγωγής και των μέσων ενημέρωσης, επαναφέροντας εικόνες στη σύγχρονη τέχνη και ανατρέποντας τις παραδοσιακές ιεραρχίες της, μέσω της απεικόνισης καθημερινών αντικείμενων στο έργο τους. Μερικοί κριτικοί έχουν αναφερθεί στην επιλογή των εικόνων της Ποπ Αρτ ως μια εντελώς ενθουσιώδη υποστήριξη της βιομηχανικής καπιταλιστικής αγοράς και των προϊόντων που κυκλοφορούσαν, ενώ άλλοι διέκριναν ένα στοιχείο της πολιτισμικής κριτικής στην προαγωγή του καθημερινού σε υψηλή τέχνη: συνδέοντας τον εμπορευματικό χαρακτήρα των αγαθών, που αναπαρίστανται, με το χαρακτήρα του ίδιου του αντικειμένου τέχνης, τονίζοντας τη θέση της τέχνης ως, κατά κύριο λόγο, χρηστικό αγαθό.
Στην πλειοψηφία τους οι Ποπ καλλιτέχνες άρχισαν τη σταδιοδρομία τους στην εμπορική τέχνη: ο Andy Warhol ήταν ένας άκρως επιτυχημένος εικονογράφος περιοδικών και γραφίστας· ο Ed Ruscha ήταν επίσης γραφίστας και ο James Rosenquist ξεκίνησε την καριέρα του ως ζωγράφος διαφημιστικών πινακίδων. Το υπόβαθρό τους στον εμπορικό κόσμο της τέχνης θα τους εκπαίδευε στο εικαστικό λεξιλόγιο της μαζικής κουλτούρας, καθώς και στις τεχνικές για την αρμονική συγχώνευση της υψηλής τέχνης και του λαϊκού πολιτισμού.

ΑΡΧΗ

Μεγάλη Βρετανία: Η Ανεξάρτητη Ομάδα (The Independent Group)

Το 1952, μια συνάθροιση καλλιτεχνών στο Λονδίνο που αυτοαποκαλούνταν Η Ανεξάρτητη Ομάδα (The Independent Group) άρχισαν να συναντώνται τακτικά για να συζητήσουν θέματα, όπως η θέση της μαζικής κουλτούρας στις καλές τέχνες, το ευρεθέν αντικείμενο (found object), η επιστήμη και η τεχνολογία. Στα μέλη συμπεριλαμβάνονταν οι Edouardo Paolozzi (Εντουάρντο Παολότζι), Richard Hamilton (Ρίτσαρντ Χάμιλτον), οι αρχιτέκτονες Alison και Peter Smithson (Σμίθσον) και οι κριτικοί Lawrence Alloway (Λόρενς Άλογουεϊ) και Reyner Banham (Ρέινερ Μπάναμ). Η Βρετανία, στις αρχές του 1950, ακόμη έβγαινε από τη λιτότητα των μεταπολεμικών χρόνων και οι πολίτες της ήταν αμφίβολοι για την αμερικανική λαϊκή κουλτούρα. Ενώ η ομάδα ήταν καχύποπτη για τον εμπορικό χαρακτήρα της, ήταν ενθουσιασμένη με τον πλούσιο κόσμο, που η λαϊκή κουλτούρα φαινόταν να υπόσχεται για το μέλλον. Οι εικόνες που συζητούσαν εκτενώς περιλάμβαναν αυτές που προέρχονταν από τις ταινίες Western, την επιστημονική φαντασία, τα κόμικς, τις διαφημιστικές πινακίδες, το σχεδιασμό αυτοκινήτων και τη μουσική rock and roll.
Ο όρος "Pop Αrt" έχει πολλές πιθανές προελεύσεις: η πρώτη χρήση του όρου γραπτώς έχει αποδοθεί τόσο στον Lawrence Alloway όσο και στους Alison και Peter Smithson, και εναλλακτικά στον Richard Hamilton, ο οποίος όρισε τον όρο "Pop" σε μια επιστολή, ενώ το πρώτο έργο τέχνης που φέρει τη λέξη "Pop" παρήχθη από τον Paolozzi. Το Κολάζ του I Was a Rich Man's Plaything (Ήμουν το παιχνίδι ενός πλούσιου άνδρα) το 1947, περιείχε κομμένες εικόνες ενός όμορφου κοριτσιού αφίσας, το λογότυπο της Coca-Cola, μια κερασόπιτα, ένα μαχητικό αεροπλάνο του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου και ένα ανδρικό χέρι με πιστόλι, μέσα από το οποίο πεταγόταν η λέξη "POP!", μέσα σε λευκό σύννεφο.
MORE

Νέα Υόρκη: Νεο-Νταντά και Ποπ Αρτ

Η πλέον κλασική νεουορκέζικη Ποπ Αρτ του Warhol και του Lichtenstein εμφανίστηκε ξαφνικά το 1960, αλλά διαφάνηκε μερικά χρόνια πριν στο νεο-ντανταϊστικό (Neo-Dada) έργο του Jasper Johns (Τζάσπερ Τζονς) και του Robert Rauschenberg (Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ). Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ο Johns ήδη προβλημάτιζε για τις συμβάσεις του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού με τους αφηρημένους πίνακες, που περιλάμβαναν αναφορές, όπως ο ίδιος το έθεσε, σε "πράγματα που το μυαλό ήδη ξέρει" - στόχους, σημαίες, αποτυπώματα, γράμματα και αριθμούς. Εν τω μεταξύ, ο Rauschenberg "συνδύαζε" ευρεθέντα αντικείμενα και εικόνες με πιο παραδοσιακά υλικά, όπως λαδομπογιά.

ΙΔΕΕΣ & ΎΦΟΣ

Μόλις η μετάβαση από τις κατασκευές με ευρεθέντα αντικείμενα των Νεο-Dada καλλιτεχνών στο κίνημα της Ποπ ολοκληρώθηκε, υπήρχε έντονο ενδιαφέρον από την πλευρά των καλλιτεχνών για την ενσωμάτωση της λαϊκής κουλτούρας στη δουλειά τους. Παρά το γεγονός ότι πρώτοι οι καλλιτέχνες της Ανεξάρτητης Ομάδας στο Λονδίνο, εισήγαγαν τη χρήση της λέξης "pop" σε σχέση με την τέχνη, οι Αμερικανοί καλλιτέχνες ακολούθησαν σύντομα το παράδειγμά τους και ενσωμάτωσαν τη λαϊκή κουλτούρα στα έργα τους και αυτοί. Τα διαφορετικά στυλ που σχετίζονται με την Ποπ Αρτ, συνήθως συνδέονται με ένα άτομο ή μια ομάδα, που ξεκίνησε ένα συγκεκριμένο ύφος, ένα είδος περιεχομένου ή έναν τρόπο αναπαράστασης. Παρόλο που τα προσωπικά στυλ ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό, όλοι οι καλλιτέχνες διατηρούν ένα κοινό, όσον αφορά την επιλογή των εικόνων του λαϊκού πολιτισμού ως το βασικό θέμα τους. Λίγο μετά την εμφάνιση της αμερικανικής Ποπ Αρτ στο προσκήνιο της παγκόσμιας τέχνης, παραλλαγές του κινήματος στην Ευρώπη εξελίχθηκαν στο κίνημα του Καπιταλιστικού Ρεαλισμού (Capitalist Realism) στη Γερμανία και του Νέου Ρεαλισμού (Nouveau Réalisme) στη Γαλλία.

Οι Richard Hamilton, Edouardo Paolozzi & η "Πινακοποιημένη" εικόνα (Tabular Image)

Τα κολάζ της Ποπ Αρτ του Paolozzi και του Hamilton μετέφεραν τα ανάμεικτα συναισθήματα που οι Ευρωπαίοι διατηρούσαν για την αμερικανική λαϊκή κουλτούρα· και οι δύο εκθείαζαν τα αντικείμενα και τις εικόνες της μαζικής παραγωγής, ενώ επέκριναν, επίσης, την υπερβολή. Στο κολάζ του, Just What Is It That Makes Today's Homes So Different, So Appealing?? (Τι είναι αυτό ακριβώς που κάνει τα σημερινά σπίτια τόσο διαφορετικά, τόσο ελκυστικά;;) το 1956, ο Hamilton συνδύασε εικόνες από διάφορες πηγές των μέσων μαζικής ενημέρωσης, επιλέγοντας προσεκτικά την καθεμιά και συνέθεσε τα ετερόκλητα στοιχεία των λαϊκών εικόνων σε μια συνεκτική επισκόπηση της καταναλωτικής μεταπολεμικής κουλτούρας. Τα μέλη της Ομάδας των Ανεξάρτητων ήταν οι πρώτοι μεταπολεμικοί καλλιτέχνες που παρουσίασαν εικόνες των μαζικών μέσων με την ίδια σημασία με την υψηλή τέχνη, αναγνωρίζοντας τις προκλήσεις των παραδοσιακών κατηγοριών τέχνης, που συνέβαιναν στην Αμερική και τη Βρετανία μετά το 1945.

Η Ποπ Αρτ της Νέας Υόρκης

Οι καλλιτέχνες που εργάζονταν στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και τις αρχές του 1960 αντιμετώπισαν μια κρίσιμη καμπή στη μοντέρνα τέχνη: μετά τους Αφηρημένους Εξπρεσιονιστές, πολλοί καλλιτέχνες επαναστάτησαν κατά του αυστηρού φορμαλισμού, υποστηριζόμενοι από ορισμένες σχολές του μοντερνισμού να επεκτείνουν τον ορισμό της ζωγραφικής και να εμπιστευτούν την προσωπική θέληση. Οι καλλιτέχνες του Neo-Dada, όμως, καθώς και εκείνοι που σχετίζονταν με το κίνημα Happenings (Χάπενιγκς) του Allan Kaprow (Άλαν Κάπροου) και το Fluxus (φλούξους, ρευστός στα λατινικά), επέλεξαν να ενσωματώσουν πτυχές του περιβάλλοντος κόσμου στην τέχνη τους. Οι Ποπ καλλιτέχνες επέκτειναν αυτή την ιδέα, επικεντρώνοντας τη δουλειά τους αποκλειστικά και μόνο σε θέματα που προέρχονταν από τον κόσμο του λαϊκού πολιτισμού. Οι σπουδαιότερες μορφές που σχετίζονταν με την Ποπ Αρτ στη Νέα Υόρκη - Roy Lichtenstein, Claes Oldenburg, James Rosenquist και Andy Warhol, μεταξύ άλλων - ανέπτυξαν, η καθένας ξεχωριστά, ιδιοσυγκρασιακά στυλ της Ποπ Αρτ και στήριξαν τη φήμη τους στην οικειότητα των θεμάτων τους και στο ευδιάκριτο προσωπικό ύφος τους.

Ο Roy Lichtenstein & η Pulp κουλτούρα

Ο Roy Lichtenstein απέδειξε ότι μπορούσε να εκπληρώσει τις απαιτήσεις για μια "μεγάλη" σύνθεση παρόλο που τα θέματά του προερχόταν από τα κόμικς. Εκτός από τη χρήση εικόνων από αυτά τα μαζικής παραγωγής εικονογραφημένα βιβλία, ο Lichtenstein ιδιοποιήθηκε τις τεχνικές που χρησιμοποιούνταν για τη δημιουργία των εικόνων στα κόμικς, για να δημιουργήσει τα έργα ζωγραφικής του. Όχι μόνο υιοθέτησε τα ίδια φωτεινά χρώματα και τα σαφή περιγράμματα, αλλά καινοτόμησε με τη χρήση των κουκίδων Ben-Day (Benjamin Day dots): μικρές κουκίδες που χρησιμοποιούνται για να αποδώσουν το χρώμα στα μαζικής παραγωγής κόμικς. Εστιάζοντας σε ένα ξεχωριστό πλαίσιο μέσα σε ένα κόμικ, οι καμβάδες του Lichtenstein δεν είναι ακριβώς πανομοιότυποι, αλλά είναι, περισσότερο, μια δημιουργική εκ νέου απεικόνιση της σύνθεσης, στην οποία στοιχεία μπορεί να έχουν προστεθεί ή να καταργηθεί, η κλίμακα να άλλαξε και να έχει προστεθεί κείμενο. Ζωγραφίζοντας με το χέρι τις τελείες, που συνήθως δημιουργούνται από μηχανή και αναδημιουργώντας σκηνές των κόμικς, ο Lichtenstein κατέστησε ασαφή τη διάκριση μεταξύ της μαζικής αναπαραγωγής και της υψηλής τέχνης.

Ο Andy Warhol και η Επανάληψη

 

Ο Andy Warhol είναι περισσότερο διάσημος για τα έντονα χρωματισμένα πορτρέτα διασημοτήτων, αλλά τα θέματά του είχαν διαφοροποιηθεί σε μεγάλο βαθμό σε όλη την καριέρα του. Ο κοινός παρονομαστής ανάμεσα στα διάφορα θέματα είναι το ότι εμπνεύστηκαν από τη μαζική καταναλωτική κουλτούρα. Τα πρώτα έργα του απεικονίζουν αντικείμενα, όπως μπουκάλια της Coca-Cola και σούπες σε κονσέρβες της Campbell, αναπαραγμένα χωρίς τέλος, σαν ο τοίχος της γκαλερί να ήταν ένα ράφι σε ένα σούπερ μάρκετ. Ο Warhol μεταπήδησε από τη ζωγραφική στο χέρι στη μεταξοτυπία, για να διευκολυνθεί ακόμη περισσότερο η μεγάλης κλίμακας αντιγραφή εικόνων της ποπ κουλτούρας. Η επιμονή του Warhol στη μηχανική αναπαραγωγή απέρριψε τις έννοιες της καλλιτεχνικής γνησιότητας και ιδιοφυίας. Αντ΄ αυτού, ο ίδιος αναγνώρισε την εμπορευματοποίηση της τέχνης, αποδεικνύοντας ότι οι πίνακες δεν ήταν διαφορετικοί από τις Campbell κονσέρβες της σούπας· και οι δύο είχαν υλική αξία και θα μπορούσαν να αγοραστούν και να πουληθούν σαν καταναλωτικά αγαθά. Εξίσωσε περαιτέρω το καθεστώς της μαζική παραγωγή των καταναλωτικών αγαθών με εκείνο των διασημοτήτων σε πορτρέτα, όπως στο Marilyn Diptych (1962).

Ο Claes Oldenburg και η Ποπ Γλυπτική

Φημισμένος για τα μνημειώδη δημόσια γλυπτά του αντικειμένων καθημερινής χρήσης και τα "μαλακά" γλυπτά (soft sculptures), ο Claes Oldenburg ξεκίνησε την καριέρα του σε μια πολύ μικρότερη κλίμακα. Το 1961 νοίκιασε μια βιτρίνα στη Νέα Υόρκη για ένα μήνα, όπου εγκατέστησε και πούλησε συρμάτινα και γύψινα γλυπτά του από καθημερινά αντικείμενα (π.χ. γλυκά σε ανδρικά και γυναικεία εσώρουχα) σε μια εγκατάσταση που ονόμασε The Store (Το κατάστημα). Ο Oldenburg χρέωσε μια ονομαστική τιμή για κάθε κομμάτι, υπογραμμίζοντας το σχολιασμό του σχετικά με το ρόλο της τέχνης ως εμπόρευμα. Ξεκίνησε τα "μαλακά" γλυπτά του λίγο μετά Το κατάστημα, κατασκευάζοντας μεγάλα, αντικείμενα καθημερινής χρήσης, όπως ένα κομμάτι κέικ, ένα παγωτό χωνάκι ή ένα μίξερ, από ύφασμα και υλικό παραγεμίσματος, έτσι ώστε το τελικό αποτέλεσμα να καταρρέει σαν ένα μπαλόνι που ξεφουσκώνει. Ο Oldenburg θα συνέχιζε να επικεντρώνεται σε κοινότυπα αντικείμενα κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, μεταπηδώντας από τα "μαλακά" γλυπτά σε μεγάλα έργα τέχνης σε δημόσιους χώρους, όπως το ύψους 45 ποδιών (περίπου 13 μέτρα) Clothespin (Μανταλάκι) το 1974 στο κέντρο της Φιλαδέλφειας. Ανεξάρτητα από το μέγεθος, το έργο του Oldenburg διατηρεί πάντα μια παιχνιδιάρικη στάση απέναντι στην εκ νέου δημιουργία καθημερινών πραγμάτων με έναν αντισυμβατικό τρόπο, ώστε να επηρεάζει δραστικά τις προσδοκίες του θεατή.

Η Ποπ του Λος Άντζελες

Σε αντίθεση με την πόλη της Νέας Υόρκης, ο κόσμος της τέχνης του Λος Άντζελες ήταν πολύ λιγότερο αυστηρός, στερούμενος των καθιερωμένων γκαλερί, των κριτικών και ιεραρχιών της ανατολικής ακτής· αυτή η χαλαρότητα αντανακλάται στο στυλ των καλλιτεχνών που έζησαν και εργάστηκαν εκεί. Η πρώτη μουσειακή συλλογή της Ποπ Αρτ, New Painting of Common Objects (Νέα Ζωγραφική Κοινών Αντικειμένων), πραγματοποιήθηκε στο Pasadena Art Museum το 1962 και παρουσίαζε έργα του Warhol και του Lichtenstein, καθώς και πολλών καλλιτεχνών που ζούσαν στο Λος Άντζελες όπως οι Ed Ruscha, Joe Goode, Phillip Hefferton, Wayne Thiebaud και Robert Dowd. Άλλοι καλλιτέχνες που ζούσαν και εργάζονταν στο Λος Άντζελες, όπως ο Billy Al Bengston, ενσωμάτωσαν ένα διαφορετικό είδος αισθητικής στη δική τους εκδοχή της Ποπ, χρησιμοποιώντας νέα υλικά όπως το χρώμα του αυτοκινήτου και παραπέμποντας στο surfing και τις μοτοσικλέτες σε έργα, που έκαναν το οικείο παράξενο, μέσω νέων και απροσδόκητων συνδυασμών εικόνων και μέσων. Μετατοπίζοντας την εστίαση του ενδιαφέροντος από συγκεκριμένα καταναλωτικά αγαθά, οι καλλιτέχνες αυτοί επέτρεψαν στην Ποπ Αρτ να προχωρήσει πέρα από την αντιγραφή, να ενσωματώσει την εμπειρία και να προκαλέσει ένα συγκεκριμένο συναίσθημα, στάση ή ιδέα, πιέζοντας τα όρια ανάμεσα στην υψηλή τέχνη και τη λαϊκή κουλτούρα.

Ο Καπιταλιστικός Ρεαλισμός στη Γερμανία

Στη Γερμανία, το αντίστοιχο με το καλλιτεχνικό κίνημα της Ποπ Αρτ ήταν ο Καπιταλιστικός Ρεαλισμός (Capitalist Realism), ένα κίνημα που επικεντρώθηκε σε αντικείμενα παρμένα από την καθημερινή κουλτούρα και χρησιμοποίησε μια αισθητική βασισμένη στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η ομάδα ιδρύθηκε από τον Sigmar Polke το 1963 και περιλάμβανε τους καλλιτέχνες Gerhard Richter και Konrad Lueg (γνωστός και ως Konrad Fischer) ως κεντρικά μέλη της. Οι οπαδοί του κινήματος προσπάθησαν να εκθέσουν τον καταναλωτισμό και την επιπολαιότητα της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας, χρησιμοποιώντας τις εικόνες και την αισθητική της λαϊκής κουλτούρας και της διαφήμισης στο έργο τους. Ο Polke διερεύνησε τις δημιουργικές δυνατότητες της μηχανικής αναπαραγωγής και ο Lueg ανέλυσε τις εικόνες της ποπ κουλτούρας, ενώ ο Richter εξέτασε λεπτομερώς το φωτογραφικό μέσο.

Ο Νέος Ρεαλισμός στη Γαλλία

"Νέος Ρεαλισμός - νέοι τρόποι αντίληψης του πραγματικού." Η δήλωση υπεγράφη στο εργαστήρι του Yves Klein (Υβ Κλάιν) από εννέα καλλιτέχνες που συνενώθηκαν υπό την άμεση οικειοποίησή τους της μαζικής κουλτούρας, ή με τα λόγια του Restany, την "ποιητική ανακύκλωση της αστικής, βιομηχανικής και διαφημιστικής πραγματικότητας". Η αρχή αυτή είναι εμφανής στο έργο του Villeglé, του οποίου η τεχνική του "décollage" περιλάμβανε το κόψιμο εικόνων σε στρώσεις, για να δημιουργηθεί μια νέα εικόνα. Ενώ το κίνημα αντηχούσε τις ανησυχίες των αμερικανικών καλλιτεχνών της Ποπ σχετικά με την εμπορική κουλτούρα, πολλοί από τους Νέους Ρεαλιστές ασχολούνταν περισσότερο με τα αντικείμενα παρά με τη ζωγραφική, όπως συνέβη με τον Spoerri, στου οποίου τις παγίδες-εικόνες (snare-pictures) χρησιμοποιήθηκαν τρόφιμα, μαχαιροπήρουνα και τραπέζια ως καλλιτεχνικά μέσα. Άλλοι βασικοί υποστηρικτές του κινήματος ήταν οι Yves Klein, Jean Tinguely, Arman, Francois Dufrêne, Raymond Hains, Niki de Saint Phalle και Christo.

ΕΞΕΛΙΞΗ

Η Ποπ Αρτ θα συνέχιζε να επηρεάζει δημιουργούς στις μετέπειτα δεκαετίες, με καλλιτέχνες όπως ο Warhol να διατηρούν μια επική παρουσία στον κόσμο της τέχνης της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1980, με αποτέλεσμα την αναβίωση του στυλ στη Νεο-Ποπ Αρτ (Neo-Pop Art), ένα μεταμοντέρνο κίνημα που διήρκησε σε όλη τη δεκαετία του 1980 και του 1990. Η Ποπ έπαψε να είναι δημοφιλής κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, καθώς ο καλλιτεχνικός κόσμος μετατόπισε το ενδιαφέρον του από τα αντικείμενα τέχνης στις εγκαταστάσεις (installations), παραστάσεις (performances) και άλλες, λιγότερο απτές, μορφές τέχνης. Ωστόσο, με την αναβίωση της ζωγραφικής στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές του 1980, το αντικείμενο τέχνης επανάκτησε την αίγλη του για άλλη μια φορά και η λαϊκή κουλτούρα παρείχε θεματολογία, που ήταν εύκολο για τους θεατές να την εντοπίσουν και να την κατανοήσουν. Μία από τις ηγετικές προσωπικότητες του κινήματος της Νέο-Ποπ ήταν ο Jeff Koons, του οποίου η οικειοποίηση εικόνων της λαϊκής κουλτούρας, όπως ο Michael Jackson και τα προϊόντα της μαζικής παραγωγής σαν τις ηλεκτρικές σκούπες της Hoover, ώθησαν περαιτέρω τα όρια της υψηλής τέχνης. Στην Ιαπωνία, η δουλειά του Takashi Murakami έχει αναφερθεί ως το πιο πρόσφατο παράδειγμα της Νέο-Ποπ, λόγω της χρήσης δημοφιλών εικόνων anime στο "Superflat" ύφος του και της επιτυχημένης συνεργασίας του με εταιρίες μόδας, όπως η Louis Vuitton. Τέτοιοι καλλιτέχνες συνεχίζουν να σπάνε το όριο μεταξύ υψηλών και χαμηλών μορφών τέχνης, ενώ επαναξιολογούν το ρόλο της τέχνης ως εμπόρευμα.

ΦΡΑΣΕΙΣ

"Τα πάντα είναι όμορφα. Η Ποπ είναι το παν."
- Andy Warhol
"Δημοφιλής (σχεδιασμένη για ένα μαζικό ακροατήριο)· παροδική (βραχυπρόθεσμη λύση)· αναλώσιμη (κάτι που ξεχνιέται εύκολα)· χαμηλού κόστους· μαζικής παραγωγής· νέα (που απευθύνονται στους νέους)· πνευματώδης· λάγνα· εντυπωσιακή· λαμπερή· και τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, καλή δουλειά (Big Business)."
- Richard Hamilton, , καθορίζοντας τι σημαίνει Ποπ Αρτ για αυτόν
"Όλοι έχουν ονομάσει την Ποπ Αρτ αμερικανική ζωγραφική, αλλά στην πραγματικότητα είναι βιομηχανική ζωγραφική. Η Αμερική χτυπήθηκε από το βιομηχανισμό και τον καπιταλισμό σκληρότερα και πιο γρήγορα και οι αξίες της φαίνονται πιο μονόπλευρες... Νομίζω ότι το νόημα της δουλειάς μου είναι ότι είναι βιομηχανική, είναι αυτό που όλος ο κόσμος σύντομα θα γίνει."
- Roy Lichtenstein

Πόση ιστορική αλήθεια χωράει σ΄ένα πετυχημένο σίριαλ;

Αυτοί ήταν οι πραγματικοί Peaky Blinders (pics)

Πηγή:  reader.gr

Όποιος έχει παρακολουθήσει την Βρετανική τηλεοπτική σειρά Peaky Blinders θα συμφωνήσει πιθανότατα πως ο Τόμμυ Σέλμπι είναι σαγηνευτικός. Οι πραγματικοί γκάνγκστερς του Μπέρμιγχαμ όμως ήταν πραγματικά αδίστακτοι.
Το Peaky Blinders διηγείται την ιστορία του Τομας Σέλμπι και της εγκληματική του οργάνωσης. Μαγευτική και συνάμα σκοτεινή, η ιστορία διεξάγεται στους δρόμους του μεταπολεμικού Μπέρμιγχαμ στα πρόθυρα της δεκαετίας του 1920.
Όμως οι φανταστικοί χαρακτήρες που οι τηλεθεατές πλέον αγαπούν, έχουν βασιστεί πάνω σε πραγματικά πρόσωπα, πάνω σε μία αλήθεια που είναι εξίσου δραματική, αιματηρή και συναρπαστική όπως και η εβδομαδιαία πλοκή του σήριαλ του BBC.
Ο ιστορικός Carl Chinn έχει ερευνήσει την πραγματική ιστορία πίσω από τη λαμπερή σειρά και παραδέχεται ότι είναι εντυπωσιασμένος από το πόσο έχει προβάλει και ευνοήσει το τηλεοπτικό πρόγραμμα την αγαπημένη του πατρίδα, όπως δήλωσε στην Birmingham Mail.[......]
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Αυτοί ήταν οι πραγματικοί Peaky Blinders (pics) | Reader.gr

Πέφτουν τα οδοφράγματα κι η νύχτα Ιανός (Μνήμη Κώστα Λαχά)


ΔΗΜΩΔΕΣ





Στίχοι: Κώστας Λαχάς

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Δημήτρης Μητροπάνος



Πάλι εξόριστος και χάνομαι στην πόλη

ένας ακτήμονας της νύχτας μοναχός

ναυαγισμένος Τειρεσίας σε φορμόλη

σφάζουν κριάρια και σηκώνεται αχός



Άλωνα μπίρομ Σάλωνα, Εκβάτανα και Σούσα

στο βάθος τα Πετράλωνα, η Άρτα και η Προύσσα

Άλωνα μπίρομ Σάλωνα, Εκβάτανα και Σούσα

στο βάθος τα Πετράλωνα, η Άρτα και η Προύσσα



Πέφτουν τα οδοφράγματα κι η νύχτα Ιανός

πίσω από σπασμένες διαθλάσεις

ένας καθρέφτης και γελά ο ουρανός

κι ο Ιωνάς μέσα στο κήτος της θαλάσσης



Άλωνα μπίρομ Σάλωνα, Εκβάτανα και Σούσα

στο βάθος τα Πετράλωνα, η Άρτα και η Προύσσα

Άλωνα μπίρομ Σάλωνα, Εκβάτανα και Σούσα

στο βάθος τα Πετράλωνα, η Άρτα και η Προύσσα

Θυμόμαστε τον Αντώνη Καρκαγιάννη

 ΕΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Η αναστήλωση των εικόνων και η ιστορική υποκρισία

Αποτέλεσμα εικόνας για Αντώνης ΚαρκαγιαννηςΑντώνης Καρκαγιαννης

Το σημερινό σημείωμα επρόκειτο να δημοσιευθεί την προπερασμένη Κυριακή, τη λεγόμενη της Ορθοδοξίας. Λόγω δικών μου περισπασμών δεν δημοσιεύθηκε τότε και θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι πλέον ανεπίκαιρο. Αυτό συμβαίνει συχνά στις εφημερίδες. Κοπιάζεις για ένα άρθρο και είσαι ευχαριστημένος από την εργασία σου. Αν δεν το παραδώσεις έγκαιρα και δεν έχει το κατάλληλο μέγεθος, πηγαίνει ο κόπος σου χαμένος. Ο ένας, λοιπόν, λόγος που ανεπίκαιρα δημοσιεύεται σήμερα είναι για να μην πάει ο κόπος χαμένος.
Ο δεύτερος λόγος είναι πιο σημαντικός. Την Κυριακή της Ορθοδοξίας η Εκκλησία μνημονεύει και τιμάει την αναστήλωση των εικόνων από την αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία, εκεί προς το τέλος του 8ου βυζαντινού αιώνα και έπειτα από 50 χρόνια εικονομαχίας και σφοδρών αντιπαραθέσεων. Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος τελείται δοξολογία στον μητροπολιτικό ναό, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Με ιδιαίτερη λαμπρότητα γιορτάζεται το γεγονός στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, όπου και το κύριο πεδίο μάχης μεταξύ εικονομάχων και εικονολατρών.
Οι εορτασμοί αποβλέπουν φυσικά στη δόξα της Ορθοδοξίας, αλλά ταυτόχρονα παρακάμπτουν την ιστορία και κάτω από συμβατικές δοξασίες και τυπικότητες συγκαλύπτουν μια μεγάλη ιδεολογική μάχη και ίσως τη συγκλονιστικότερη περίοδο του βυζαντινού μεσαίωνα. Αυτό είναι που με έκανε ν' ανοίξω πάλι βιβλία Ιστορίας, όχι για να ανακαλύψω κάτι άγνωστο, αλλά για να υπενθυμίσω γνωστά και καταχωνιασμένα γεγονότα.
Ας αρχίσουμε από την αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία, η οποία αποκατέστησε τις εικόνες και η Εκκλησία τη μνημονεύει ως «ευσεβή». Στην πραγματικότητα υπήρξε αυτό που σήμερα αποκαλούμε «κουμάσι».
Καταγόταν πραγματικά από την Αθήνα και η οικογένειά της φαίνεται ότι ήταν πλούσια και ισχυρή, αλλά οι πληροφορίες που υπάρχουν γι' αυτήν είναι ελάχιστες. Άγνωστο πώς και γιατί ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ε΄ (741 - 775), που οι εχθροί του, παπάδες και καλόγεροι, του κόλλησαν το παρατσούκλι Κοπρώνυμος, δεύτερος Ίσαυρος στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης μετά τον Λέοντα Γ΄, διάλεξε την άγνωστη Ειρήνη από την Αθήνα και την πάντρεψε με τον γιο του, τον κατόπιν μοιραίο αυτοκράτορα Λέοντα Δ΄ (775 - 780).
Από την Ειρήνη δεν έλειπαν τα προσόντα και το κυριότερο, ήξερε να τα κρύβει και να τα φανερώνει ή να τα εξαπολύει ανάλογα με τις περιστάσεις, τις επιδιώξεις και τις φιλοδοξίες της. Ήταν ωραιοτάτη και αυτό πάντοτε αποτελούσε το «ένα το κρατούμενο». Ηταν ευφυής, θρησκόληπτη και όταν ήθελε συμμαζεμένη και φρόνιμη, άλλοτε πάλι εκρηκτική και αχαλίνωτη. Είχε ισχυρή θέληση και αποφασιστικότητα, συνωμοτική πανουργία, παγερή αναλγησία και απεριόριστη απληστία και τέλος, ήξερε να επιλέγει συνεργάτες με τις ίδιες αρετές και τα ίδια ελαττώματα.
Οι δύο πρώτοι ίσαυροι, ο Λέων Γ΄ και ο Κωνσταντίνος Ε΄ θεωρούνται από τους σημαντικότερους αυτοκράτορες του Βυζαντίου. Καλοί και γενναίοι στρατηγοί αντιμετώπισαν τους εισβολείς τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση. Η μεταρρυθμιστική τους νομοθεσία θεωρείται η σημαντικότερη μετά τον Ιουστινιανό, ιδιαίτερα στο οικογενειακό και κληρονομικό δίκαιο. Αυτό που από τους εχθρούς των δύο αυτοκρατόρων ονομάσθηκε εικονομαχία, ήταν στην ουσία της μια βαθιά θρησκευτική μεταρρύθμιση που απέβλεπε να εκσυγχρονίσει το κράτος και την κοινωνία και να το απαλλάξει από την κηδεμονία των παπάδων, των καλογέρων και των δεισιδαιμονιών, από τα «θαύματα» των εικόνων και των «ιερών λειψάνων» και από την αγυρτεία των καλογέρων. Τα όσα διαδραματίσθηκαν στις μέρες μας στη Μονή Βατοπεδίου αποτελούν ασθενές κατάλοιπο του δαιμονικού μείγματος δεισιδαιμονίας, αγυρτείας και απληστίας που κυριαρχούσε την εποχή εκείνη στο Βυζάντιο.
Ωστόσο, η θρησκευτική μεταρρύθμιση, που τελικά επικεντρώθηκε στο ζήτημα των εικόνων, ήταν μέρος μόνο της γενικότερης μεταρρυθμιστικής προσπάθειας. Ο σώφρων και μετριοπαθής και άξιος στρατηγός Λέων Γ΄ θεωρούσε δευτερεύον το ζήτημα των εικόνων και πολλές φορές αναρωτήθηκε αν άξιζε τον κόπο να θυσιάσει, λόγω των λαϊκών αντιδράσεων, τη γενικότερη μεταρρύθμιση. Στην αρχή δεν κατάργησε τις εικόνες αλλά όρισε την ανάρτησή τους σε υψηλότερο σημείο των ναών, όπου δεν θα έφταναν οι θωπείες και οι ασπασμοί των πιστών. Ο γιος και διάδοχός του Κωνσταντίνος Ε΄ υπήρξε πιο ορμητικός και αποφασιστικός. Κατάργησε τις εικόνες, έκλεισε μοναστήρια και εκκλησίες και εξαπέλυσε διωγμούς κατά των θρησκόληπτων μοναχών.
Πολλοί βρίσκουν κοινά σημεία και συγγένειες ανάμεσα σε αυτή την πρώτη θρησκευτική μεταρρύθμιση τον 8ο βυζαντινό αιώνα και στην κατά αρκετούς αιώνες μεταγενέστερη μεταρρύθμιση του Λούθηρου στη Δύση. Αποκαλούν τον Λέοντα Γ΄ «εστεμμένο Λούθηρο». Ωστόσο και οι χώρες ήταν διαφορετικές και κυρίως οι εποχές.
Θα μπορούσαμε, όμως, να αναγνωρίσουμε ένα τουλάχιστον κοινό σημείο μεταξύ των δύο μεταρρυθμίσεων. Την ανάγκη για ουσιαστική θρησκευτική πίστη και την αναζήτηση του Χριστιανισμού, όχι στη λατρευτική τυπολογία, αλλά στην ουσία του Μυστηρίου και της Διδασκαλίας. Ο,τι ήταν για τον Λούθηρο η μετάφραση της Αγίας Γραφής στα γερμανικά, ώστε να την καταλαβαίνει ο λαός, ήταν ίσως για τον Λέοντα Γ΄ η ανάρτηση των εικόνων σε υψηλότερο σημείο και η κατάργηση της λατρείας τους.
Πιθανολογείται ότι ο Λέων Γ΄ εμ-πνεύσθηκε τη θρησκευτική μεταρρύθμιση από την ασιατική αίρεση των Παυλικιανών, η οποία πραγματικά είχε καταργήσει όλους τους λατρευτικούς τύπους και όλη την εξουσιαστική ιεραρχία του κλήρου. Δεν είναι της ώρας να εκθέσουμε τα σχετικά στοιχεία για τη σχέση των Ισαύρων με την αίρεση των Παυλικιανών.
Περισσότερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι υπέρ της μεταρρύθμισης τάχθηκε η ανώτερη τάξη, κυρίως της Κωνσταντινούπολης και των ασιατικών περιοχών. Καθώς και μεγάλο μέρος του ανώτερου κλήρου. Αντιθέτως, ο λαός, οι κατώτερες τάξεις, όλες οι γυναίκες, σύζυγοι, κόρες και αδελφές φανατικών εικονομάχων, και οι δυτικές επαρχίες της Ελλάδας, εκεί όπου εκτυφλωτικά έλαμψε η ειδωλολατρία και ο αρχαίος πολιτισμός, έμειναν πιστοί στη λατρεία των εικόνων και στη λατρευτική τυπολογία. Πολλοί βλέπουν κατάλοιπα ειδωλολατρίας στην ανάγκη να έχει μορφή και να ανάγεται σε ανθρώπινες εμπειρίες η αποκάλυψη του θεού. Είναι ένα πρόβλημα.
Σε μια τέτοια θύελλα βρέθηκε η Ειρήνη η Αθηναία. Οσο ζούσε ο πεθερός της, ο δυναμικός Κωνσταντίνος Ε΄, έκρυβε τις πεποιθήσεις της. Όταν πέθανε το 775 και έμεινε στον θρόνο ο σύζυγός της, ο μάλλον άβουλος και ανίκανος Λέων Δ΄, έβαλε σε εφαρμογή τα σχέδιά της για την αναστήλωση των εικόνων και την επαναφορά των παπάδων και καλογέρων στην εξουσία. Ώσπου μια μέρα, περιέργως και αιφνιδίως πέθανε ο σύζυγός της Λέων Δ΄. Με κομψό τρόπο μερικοί ιστορικοί σημειώνουν ότι βοήθησε και η ίδια για να πεθάνει. Στην πραγματικότητα τον δολοφόνησε. Αργότερα, όταν νόμισε ότι εμπόδιο στα σχέδιά της ήταν ο γιος της και αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Στ΄ ή αμφισβητούσε την εξουσία της, τον ετύφλωσε σε ηλικία 25 ετών και αργότερα τον δολοφόνησε. Προκάλεσε θύελλα στο κράτος και το τέλος τής δυναστείας των Ισαύρων. Το 787 συνεκάλεσε στη Νίκαια πειθήνια οικουμενική σύνοδο, η οποία αναστήλωσε τις εικόνες. Αυτό το γεγονός, παραβλέποντας και αποσιωπώντας όλα τα άλλα, τιμάει η Εκκλησία (μας) την Κυριακή της Ορθοδοξίας...
Η Ειρήνη πέθανε το 803 εξόριστη στη Λέσβο...
Η δυναστεία των Ισαύρων και το έργο της
Δεν είναι βέβαιο ότι ο Λέων Γ΄, ιδρυτής της δυναστείας, καταγόταν από την Ισαυρία. Θεωρείται πιθανό ότι ονομάσθηκε Ίσαυρος από τους εχθρούς του, όπως ο γιος και διάδοχός του Κωνσταντίνος Ε΄ ονομάσθηκε Κοπρώνυμος. Η Ισαυρία ήταν ορεινή περιοχή της Μικράς Ασίας, με λαό πρωτόγονο, ατίθασο και επιθετικό. Επιδιδόταν σε επιδρομές, αρπαγές και ληστείες και η λέξη «ίσαυρος» ήταν συνώνυμη του άρπαγα και του ληστή και είναι πιθανό οι παπάδες και οι καλόγεροι (στρατιές ολόκληρες εκείνη την εποχή) να ονόμασαν έτσι τον Λέοντα Γ΄ για να τον συνδέσουν με φρικτά ελαττώματα και να τον συκοφαντήσουν. Με αυτό το προσωνύμιο έμεινε στην ιστορία, αλλά και με τη φήμη συνετού και γενναίου μονάρχη που πολέμησε αποφασιστικά τους εχθρούς και επιδρομείς και άφησε πίσω του πλούσιο νομοθετικό και μεταρρυθμιστικό έργο.
Η εικονομαχία ήταν μια μεγάλη ιδεολογική μάχη που κράτησε παραπάνω από έναν αιώνα και απέβλεπε να αποκαθάρει τη θρησκευτική πίστη από τη λατρευτική τυπολογία και να αλλάξει το κράτος και την κοινωνία. Πολλοί ιστορικοί γράφουν ότι οι Ισαυροι κατάργησαν τη δουλοπαροικία. Είναι ίσως υπερβολή. Προσπάθησαν όμως να κάνουν ανθρωπινότερες τις σχέσεις στον γεωργικό τομέα που τότε ήταν ο κύριος τομέας παραγωγής υλικών αγαθών. Το ίδιο ενίσχυσαν τη νομική θέση της γυναίκας μέσα στην οικογένεια.
Η φορά των γεγονότων και η λογική της αντιπαράθεσης οδήγησαν τους Ισαυρους να δώσουν την κύρια μάχη στο ζήτημα των εικόνων. Και να τη χάσουν, να ηττηθούν. Η εικονομαχία ήταν ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα των ανωτέρων τάξεων της κοινωνίας και της διοίκησης, του κράτους και της Εκκλησίας. Ο 20ός αιώνας μάς συνήθισε να προσέχουμε τις κινήσεις των λαϊκών μαζών και συχνά να παραβλέπουμε τις κινήσεις των «ελίτ». Φαίνεται όμως ότι η ιστορία είναι γεμάτη από πρωτοβουλίες των «ελίτ» που διοχετεύονται στις λαϊκές μάζες. Η εικονομαχία δεν διοχετεύθηκε ποτέ στις λαϊκές μάζες, οι οποίες παρέμειναν πιστές στις θρησκευτικές παραδόσεις και στη λατρεία των εικόνων.
Η εικονομαχία συνάντησε τη σθεναρή και μανιασμένη εχθρότητα του Πάπα και των άλλων πατριαρχείων, της Αλεξανδρείας, των Ιεροσολύμων και της Αντιοχείας. Σε σχέση με τη Ρώμη υπήρξε κατά κάποιο τρόπο ο πρόδρομος του μετέπειτα Σχίσματος. Οι εΊσαυροι βρήκαν την ευκαιρία να αποσπάσουν από τη δικαιοδοσία του Πάπα τις δυτικές επαρχίες, κυρίως την Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου.
Οι εικόνες και η λατρεία τους ικανοποιούσαν δύο ανάγκες του αναλφάβητου λαού: Την προσδοκία του «θαύματος» και της σωτηρίας και την ανάγκη να γνωρίσουν μέσω της εικόνας και της παράστασης τα περιστατικά και τους ήρωες της Αγίας Γραφής και κυρίως της Καινής Διαθήκης. Ανεξάρτητα από τη δαιμονική δραστηριότητα της Ειρήνης της Αθηναίας, είναι αυτές οι ανάγκες που κράτησαν έως σήμερα τη λατρεία των εικόνων αλλά και τη «διαπλοκή» γύρω από αυτές της δεισιδαιμονίας, της αγυρτίας και της απληστίας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για Αντώνης Καρκαγιαννης16.7.1959: Η απολογία του Αντώνη Καρκαγιάννη στο Στρατοδικείο ..